Filmowo.net :: Najpierw strzelaj, potem zwiedzaj recenzja

Tytuł oryginalny: In Bruges
Reżyseria: Martin McDonagh
Scenariusz: Martin McDonagh
Zdjęcia: Eigil Bryld
Muzyka: Carter Burwell
Produkcja: USA, Wielka Brytania
Gatunek: Dramat, komedia kryminalna
Data premiery (Świat): 17.01.2008
Data premiery (Polska): 29.02.2008
Czas trwania: 107 min
Obsada: Colin Farrell, Brendan Gleeson, Ralph Fiennes

Po zdobyciu Oscara za krótkometrażowy film „Sześciostrzałowiec” Martin McDonagh - irlandzki dramatopisarz i reżyser filmowy, przyjął propozycję współpracy z Focus Features i przystąpił do realizacji swojego pierwszego długometrażowego obrazu.
„Najpierw strzelaj, potem zwiedzaj” przeszedł bez echa przez polskie kina, a to zapewne za sprawą zupełnie nietrafionego tytułu (brawo polscy dystrybutorzy), który sugerował, że ten film to podrzędne kino sensacyjne klasy B. Jednak tak oczywiście nie jest...

Dwóch płatnych morderców – Ray (Colin Farrell) i Ken (Brendan Gleeson), po nieudanej robocie na rozkaz ich pracodawcy Harry’ego (Ralph Fiennes), jadą do Brugii – mieściny leżącej na północy Belgii. Ray nie jest bynajmniej zachwycony i uważa to miejsce za „zadupie”, za to Ken podziwia uroki pięknego miasta. Wkrótce Ken dowiaduje się od Harry’ego, że ma zabić Raya…

Fabuła zarysowuje się bardzo ciekawie. Czuć w niej coś świeżego – szczególnie umieszczenie całej akcji w Brugii. McDonagh umiejętnie wplata w film wątek miłosny Raya z dziewczyną z ekipy filmowej – Chloe oraz niezwykle interesującą historię z karłem.

Reżyser do swojego projektu zaprosił trzech świetnych aktorów – Colina Farrella (Telefon, Raport mniejszości), Brendana Gleesona (Sześciostrzałowiec, Troja) i Ralpha Fiennes’a (Angielski pacjent). Farrell i Gleeson spisali się, grając morderców z zupełnie innym podejściem do tymczasowego miejsca pobytu – szczególnie w głowie utkwił mi ten pierwszy, który pokazał typowe nastawienie wielu osób do zwiedzania jakichkolwiek miejsc o wartości historycznej. Drugoplanową postać – pracodawcy, fenomenalnie odegrał Ralph Fiennes. Nie wypada również nie wspomnieć o innych bohaterach - Clémence Poésy grającą Chloe oraz Jordana Prentice’a wcielającego się w karła. Oboje według mnie wypadli przekonująco.

Cały film wizualnie prezentuje się kapitalnie. Zdjęcia Eigil Bryld są świetne – przedstawiają Brugię jako urokliwe i w pewnym sensie magiczne miejsce. Pomaga im w tym niezły montaż wykonany przez Jona Gregory’ego oraz Iana Seymoura. W obrazie można zobaczyć naprawdę piękne krajobrazy belgijskiego miasta zarówno za dnia, jak i nocą. ”Najpierw strzelaj, potem zwiedzaj” jest swoistą reklamą malowniczej mieściny. McDonagh zaprasza nas w podróż po Brugii, która jako towarzysz w tle będzie się przyglądała postępowaniu głównych bohaterów.

Harry: „To miasto to pieprzona bajka, prawda? Jak takie miasto mogłoby się komuś nie podobać? Jak te wszystkie kanały i mosty, uliczki i kościoły, cała ta jebana bajka, jak mogłaby się ona komuś nie podobać?”
Ken: „Chciałem po prostu powiedzieć...”
Harry: „Łabędzie wciąż tam są?”
Ken: „Tak, łabędzie…”
Harry: „Jak te jebane łabędzie mogłyby się komuś nie podobać?”

Muzyka stanowi dobrą otoczkę dla całej akcji. Soundtrack jest przeważnie spokojny i wyważony. Idealnie wkomponowuje się w atmosferę panującą w Brugii.

Scenariusz napisany przez reżysera filmu jest oryginalny jak cały obraz, zawiera świetne dialogi i pomysłowe wątki, o czym już wcześniej wspomniałem.
McDonagh w „Najpierw…” daje upust swojemu stylowi, którego zalążkiem był „Sześciostrzałowiec”. Przysłuchując się rozmowom można dostrzec lekkie podobieństwo do kina Tarantino, lecz w jego dziełach dialogi były według mnie bardziej zróżnicowane. Poza tym McDonagh napisał scenariusz do filmów o zupełnie innym klimacie niż np. „Pulp Fiction”.

„Najpierw strzelaj, potem zwiedzaj” otrzymał nominację do Oscara w kategorii scenariusz oryginalny, lecz nagrody nie zdobył. Za to w tej samej kategorii zgarnął Złotego Globa i statuetkę BAFTA. Złotym Globem został również uhonorowany Colin Farrell.

Reasumując: film Martina McDonagha powiewa świeżością i jest czymś odmiennym, jeżeli chodzi o dzisiejsze kino. Z niecierpliwością czekam na następny projekt tego reżysera, jednocześnie obawiając się, że po „Sześciostrzałowcu” i recenzowanym tu obrazie, cała odmienność może stać się normą.